: මෙහි "සිද්ධ මුනින්දු" ලෙස හඳුන්වන්නේ අනුහස් ඇති දෙවියන් හෝ උතුම් මුනිවරයෙකි. උන්වහන්සේගේ වැඩසිටීම මගින් එම ස්ථානයට ලැබෙන පූජනීය බව මෙයින් අවධාරණය කෙරේ.
මෙය හුදෙක් කවි පද කිහිපයක්ම නොව, මනුෂ්යයා සහ අදෘශ්යමාන දේව බලවේග අතර ඇති "කඩතුරාව" (තිරය) ඉවත් කර දේව ආශිර්වාදය අයැද සිටින මොහොතක චිත්ත රූපයකි. මනස එකඟ කරගෙන, පිරිසිදුව පූජා පවත්වන විට ඒ දිව්යමය සෙවනැල්ල තමන් වෙත ළඟා වන බව මෙහි ගැඹුරු කතාවයි.
: මෙයින් අදහස් කරන්නේ දෙවියන් උදෙසා කෙරෙන පූජාවකදී පවතින පවිත්රත්වය සහ ගෞරවයයි. සළු පිළිවලින් සැරසීම යනු භෞතික ලෝකයෙන් මිදී දිව්යමය ලෝකයට පිවිසීමට කෙරෙන සූදානමකි.